دست نوشته های يک دوست

Khodaroo doost daram chon ba har username ei ke basham mano ACCEPT mikone 
Khodaroo doost daram chon ta khodam nakham hich vaght D.C im nemikone
Khodaroo doost daram chon ba ye DELETE harchi bekham pak mikone
Khodaroo doost daram baraye in hame friend ke baram ADD mikone
Khodaroo doost daram baraye in hame Wallpaper ke UPDATE mikone
Khodaroo doost daram chon ba in ke badam mano REBOOT nemikone
Khodaroo doost daram chon hamechimo midoone vali SEND TO ALL nemikone

  

منتظرباش اما معطل نشو

تحمل کن اما توقف نکن

قاطع باش اما لجباز نباش

صريح باش اما گستاخ نباش

بگو آره اما نگو حتما

بگو نه اما نگو ابدا

  

تصور کنيد بانکي داريد که در آن هر روز صبح 86400 تومان به حساب شما واريز مي شود و تا آخر شب فرصت داريد تا همه پولها را خرج کنيد، چون آخر وقت حساب خود به خود خالي مي شود.

در اين صورت شما چه خواهيد کرد؟

البته که سعي مي کنيد تا آخرين ريال را خرج کنيد!

هر کدام از ما يک چنين بانکي داريم: بانک زمان.

هر روز صبح، در بانک زمان شما 86400 ثانيه اعتبار ريخته مي شود و آخر شب اين اعتبار به پايان مي رسد.

هيچ برگشتي نيست و هيچ مقداري از اين زمان به فردا اضافه نمي شود.

ارزش يک سال را دانش آموزي که مردود شده، مي داند.

ارزش يک ماه را مادري که فرزندي نارس به دنيا آورده، مي داند.

ارزش يک هفته را سردبير يک هفته نامه مي داند.

ارزش يک ساعت را عاشقي که انتظار معشوق را مي کشد،

ارزش يک دقيقه را شخصي که از قطار جا مانده،

و ارزش يک ثانيه را آنکه از تصادفي مرگبار جان به در برده، مي داند.

هر لحظه گنج بزرگي است، گنجتان را مفت از دست ندهيد.

باز به خاطر بياوريد که زمان به خاطر هيچکس منتظر نمي ماند.

ديروز به تاريخ پيوست.

فردا معما است.

و امروز هديه است.

  

من فقط يك مزيت دارم؛ هرگز نااميد نمي‌شوم.

مارشال فـوچ

  

هنر حکومت‌کردن در اين است که نگذارند افراد در سِمَت خود پير شوند.

ناپلئون بناپارت

 

  

مرد آن است که ...
مرد آن است که حیای او بر شهوتش ، مهربانیش بر حسد و عفو او بر کینه غالب باشد0
آسیاب باش!
آسیاب باش ، درشت بستان و نرم باز ده !
انسان بیدار
انسان بیدار همواره کشیک نفس می کشد و پاسبان حرم دل است و واردات و صادرات ذهن خود را می پاید!
زیرک !
زیرک کسی است که : در او یاد مرگ بیشتر است و آمادگی برای آن شدیدتر!
هشدار تو را !
با خلق باش و نباش !
پاداشی صد هزار برابر
کسی که به دور از چشم برادر ( ایمانی ) اش در حق وی دعا کند ، از جانب عرش ندا داده می شود که صد هزار برا بر آنچه برای او خواستی نصیب تو خواهد شد 0
نجات از خود بینی !
کسی که از خود بینی نجات پیدا کرد ، راه مشاهده اسرار الهی برایش باز است0
چه بسیار بت!
هر چه از خدا باز دارد تو را ، آن بت است0

نوشته شده توسط پرنده ای بی تاب

  

ببخشيد که نمی نوشتم :

بعضی موقعها آدم اونقدر دلش می گيره که دلش نمی خواد بنويسه ....

راستی اينم سايت ابوالفضل العباس (ع)

  

رفتار من با بندگانم چنان است که گويي همين يک بنده را دارم

ولي رفتار بندگانم با من چنان است که گويي همه خدايان اويند جز من

خدايا:

اين جملات را از زبان يک انسان شنيدم ولي آن لحظه حس کردم که گويي ندايي غيبي اين کلمات را به من الهام مي کند.تاريک ترين پستوهاي قلبم روشن شد و گويي تمام فاصله هاي ميان من و تو از بين رفت.

اکنون از هر زمان به تو نزديک ترم

خدايا ، من تو را نمي شناسم اما تو داناتريني

مرا درياب..

  

توليدی فكور مقدم شما را در نمايشگاه تخصصی لوكس و چراغهای تزئينی واقع در نمايشگاه بين المللی تهران گرامی می دارد.

زمان ۱۰ الی ۱۵ دی ماه

http://www.fakour.org/

 

  

وقتي که بيرون خانه هوا سرد است و باران مي بارد، بخار شيشه ها را مي پوشاند آن  وقت مي تواني با نوک انگشت، حرف هايت را روي پنجره ها بنويسي.
راستي وقتي پشت پنجره هاي چشمهايت گريه مي بارد، آن وقت هم مي تواني روي پنجره دل حرف هايي بنويسي، حرف هايي که نه کاغذ مي خواهد و نه قلم . . .
شيشه هاي مه گرفته، فرصت خوبي است براي نويسندگانِ چيره دستي که جايي براي نوشتن ندارند.

  

يک روز، سگ دانايی از کنار يک دسته گربه می گذشت. وقتی نزديک شد و ديد گربه ها سخت با خود سرگرم اند و اعتنايی به او ندارند، ايستاد.

از ميان گربه ها يک گربه درشت و عبوس پيش آمد و گفت: اي برادران دعا کنيد، اگر از ته قلب دعا کرديد و دعا کرديد و دعا کرديد، آنگاه يقين بدانيد که باران موش خواهد آمد.

سگ چون اين را شنيد در دل خنديد.

از آنها روبرگرداند وگفت: ای گربه های  کور ابله، مگر ننوشته اند و مگر من و پدرانم نخوانده ايم و ندانسته ايم که آنچه به ازاي ايمان و دعا و عبادت می بارد، موش نيست بلکه استخوان است.

  

تو باراني تو باراني تو باران  منم اين ذره ي در خاک پنهان

دستهاي باغچه کوچک خانه، زير باران تند و يکريز خيس شده بودند.

شنيده ام همه دانه ها، حتي آنها که مدتهاست در پستو مانده اند، با صداي باران بيدار مي شوند.

دانه کوچک دلم را در باغچه کاشته ام و مي سپارمش به باران نگاه تو.

 

  

وقتی که بيرون خانه هوا سرد است و باران می بارد، بخار شيشه ها را می پوشاند آن  وقت می توانی با نوک انگشت، حرف هايت را روی پنجره ها بنويسی.
راستی وقتی پشت پنجره های چشمهايت گريه می بارد، آن وقت هم می توانی روی پنجره دل حرف هايی بنويسی، حرف هايی که نه کاغذ می خواهد و نه قلم . . .
شيشه های مه گرفته، فرصت خوبی است برای نويسندگانِ چيره دستی که جايی برای نوشتن ندارند.

  

يک روز، سگ دانايی از کنار يک دسته گربه می گذشت. وقتی نزديک شد و ديد  گربه ها سخت با خود سرگرم اند و اعتنايی به او ندارند، ايستاد.
از ميان گربه ها يک گربه درشت و عبوس پيش آمد و گفت: اي برادران دعا کنيد، اگر  از ته قلب دعا کرديد و دعا کرديد و دعا کرديد، آنگاه يقين بدانيد که باران موش  خواهد آمد.
سگ چون اين را شنيد در دل خنديد.
از آنها روبرگرداند وگفت: ای گربه  کور ابله، مگر ننوشته اند و مگر من و پدرانم  نخوانده ايم و ندانسته ايم که آنچه به ازای ايمان و دعا و عبادت می بارد،  موش نيست بلکه استخوان است.

  

در زندگی به نظر می رسد:
-افرادی نمی دانند و نمی دانند که نمی دانند، آنها همچون کودکان هستند آنها را پرورش دهید .
-افرادی نمی دانند اما می دانند که نمی دانند، آنها مشتاق هستند به آنها آموزش دهید.
-افرادی هستند که نمی دانند اما گمان می کنند که می دانند، آنها خطرناک هستند از آنها اجتناب کنید.
-افرادی هستند که می دانند اما نمی دانند که می دانند، آنها در خواب هستند بیدارشان کنید.
-افرادی می دانند اما تظاهر می کنند که نمی دانند، آنها هنرپیشه هستند با آنها تفریح کنید.
-افرادی می دانند و می دانند که می دانند، به دنبال آنها نروید زیرا چنانچه بدانند که می دانند مایل نیستند آنها را دنبال کنیداما با دقت به انها گوش کنیدو ببینید برای گفتن چه دارندزیرا آنها آنچه را که نمی دانید به یاد شما میاورند انها به همین دلیل برای شما فرستاده شده اند و شما آنها را به همین دلیل فراخوانده اید.

  

آموخته ام كه...
بهترين كلاس درس دنيا محضر بزرگترهاست
آموخته ام كه...
وقتي عاشق می شوم ، عشق خودش را نشان می دهد
آموخته ام كه...
وقتی سعی می كنی عملی را تلافی كرده و حسابت را با ديگری صاف كنی، تنها به او اجازه می دهی بيشتر تو را برنجاند.
آموخته ام كه...
هيچ كس كامل نيست مگر اينكه در دام عشق او اسير شوی.
آموخته ام كه...
هر چه زمان كمتری داشته باشم ، كارهای بيشتری انجام می دهم.
آموخته ام كه...
اگر يك نفر به من بگويد ،“ تو روز مرا ساخته ای” روز مرا ساخته است
آموخته ام كه...
وقتی ، به هيچ طريقی قادر نيستم كمك كنم ، می توانم براي او دعا كنم
آموخته ام كه...
هر چقدر آدمی نسبت به جبر زمانه اش جدی باشد ، اما هميشه نياز به دوستی دارد كه بتواند بدون تكلف و ساده لوحانه با او بر خورد كند.
آموخته ام كه...
گاهی اوقات همه آن چيزی كه انسان نياز دارد ، دستی برای گرفتن و قلبی برای درك شدن است.
آموخته ام كه...
بايد شكر گزار باشيم كه خداوند هر آنچه را كه از او می طلبيم ، به ما نمی دهد
آموخته ام كه...
زير ظاهر سر سخت هر انسانی فردی نهفته ، كه خواهان تمجيد و دوست داشتن است.
آموخته ام كه...
زندگی سخت است اما من سخت ترم.
آموخته ام كه...
وقتی در بندر غم لنگر می اندازی ، شادی در جای ديگر شناور است.
آموخته ام كه...
همه خواهان آنند كه در اوج قله زندگی كنند ، اما همه شاديها و پيشرفتها زمانی رخ می دهند كه در حال صعود به سوی آن هستی.
آموخته ام كه...
پند دهی فقط در دو برهه از زمان جايز است ، زمانی كه از تو خواسته می شود و هنگامی كه خطری زندگی كسی را تهديد می كند.

  

می گويند: «اگر روزی "عشق ورزی به قدرت" به "قدرت عشق ورزی" تبديل شود، صلح همه جهان را فرا خواهد گرفت».من که تو را به سادگی باران يافته ام و به مهربانی نسيم،من که در کنار تو احساس عظمت کرده ام،آسان است که به همه دنيا بگويم:
اگر کسی عشق به خدا و بندگانش را آموخت ديگر جايی برای قدرت باقی نمی ماند تا عشقی به قدرت باشد و . . . 

  

در جايی خوانده بودم پرندگان را می توان به دو دسته تقسيم کرد:

1- پرندگانی که بال دارند و پرواز می کنند
2- پرندگانی که بال دارند ولی پرواز نمی کنند

اگر موجودی باشد که بتواند بدون بال نيز پرواز کند، شما فکر می کنيد پس از يک ماه فرصت طلايی و ناآموخته ها را آموختن، انسانها را به چند دسته می توان تقسيم کرد؟

  

من از چشمان خود آموختم رسم رفاقت را

که چون عضوی به درد آید به جایش دیده می گرید

  

عهد کرده بودم که "حديث دوست نگويم مگر به حضرت دوست" و حال می خواهم با تو بگويم......
"با تو گفتنم هوس است" اما، روی با تو گفتنم نيست.
ای صاحب عصر و زمان هيچ وقت فکر نکرده ام که با اين همه بدی و زشتی، ديگر مرا به سوی تو راهی نيست.
چون خوب می دانم نيم نگاه تو کافيست تا ....
تو بارانی تو بارانی تو باران منم اين ذره ی در خاک پنهان،
آه که اگر يک تابش آفتاب و يک وزش نسيم بود به اعجاز سر انگشتانت تا عرش می رفتم.....

  

گفته بودی که پنجره ها، چشم های ديوارند
ديشب، به هوای ديدن تو، ديواردلم راشکافتم وپای پنجره اش چشم انتظارتونشستم.
نمی دانم کِی آمدی. . . !
اما صبح، چشم هايم خيس بود از باران عشق

  

در ابعاد اين عصر خاموش
من از طعم تصنيف در متن ادراك يك كوچه تنهاترم.
بيا تا برايت بگويم چه اندازه تنهايي من بزرگ است.
و تنهايی من شبيخون حجم ترا پيش بينی نمی كرد.
و خاصيت عشق اين است.

كسی نيست.
بيا تا زندگی را بدزديم ، آن وقت
ميان دو ديدار قسمت كنيم.
بيا با هم از حالت سنگ چيزی بفهميم.
بيا زودتر چيزها را ببينيم.
ببين ، عقربك های فواره در صفحه ساعت حوض
زمان را به گردی بدل مي كنند.
بيا آب شو مثل يك واژه در سطر خاموشی ام.
بيا ذوب كن در كفدست من جرم نورانی عشق را.

سهراب سپهری

نوشته شده توسط:پيرمغان

  

به در گه تو امدم - ز در گهت مکن ردم

  

انتظار را شنيده بودم ولی اكنون به چشم ديدم. تنهايی را گفته بودم,‌ اما اكنون در آغوش گرفتم. باور نكرده بودم زندگی را. ريزش برگهای زرد را نديده بودم. اما...
بهار را ديده بودم ولی چشم پائيزيم كور بود. حيات تابستان را ديده بودم ولی به پايان زمستانی نيانديشيده بودم. طلوع را ديده بودم ولی غروب را نشنيده گرفتم. به راستی چرا هر شكفتنی را روزی پژمردگی است؟

و به ياد آن كلام زيبا:
" بگذاريد و بگذريد.
ببينيد و دل مبنديد.
چشم بياندازيد و دل مبازيد.
كه دير يا زود بايد گذاشت و گذشت... "

و اينك...
اين صدای شكستن است.
صدای شكستن جام تنهايی من
كه تو آن را لبريز از «بودن» كرده بودی.
و اكنون صدايی غريب
شكستنش را در گوش باد زمزمه كرد.
بشنو و فراموش كن
همچونم موجی كه فرو خواهد نشست...

نوشته شده توسط:پيرمغان

  

گل من
	تو راز ما را
		به کدام ديو گفتی
			که بريده ريشه مهر
				شکسته شيشه عشق

می دانم خسته ای و پژمرده

اما اگر

به عشق ايمان بياوری

درد را احساس کنی

طعم صداقت را بچشی

و به اميد دست ياری بدهی

خواهی ديد که گل وجودت هميشه بهار خواهد ماند.

  

می خواهم از تو بگويم و از عشق .....
اما نمی توانم؛
عشق ميوه ای است از فصل پنجم و من زندانی زندان تنگ چهار فصل زندگی...
می دانم در باغ وجود تو جز حيرت ، طعم هيچ ميوه ای را نخواهم چشيد.
  

ژرفنای خاموش ديارمردگان هميشه چشم انتظار مسافر جديدی از جهان خاکی است.
هر لحظه مسافران خيل خيل می رسند و بدرقه کنندگان کاروان، کاروان فغان می کنند.
اما ای عزيز: جاودانگی هنر نيست.
خوب بودن، خوب ماندن و خوب مردن رمز حيات است و چشمه حيات از آن ماندگار
  

نمی دانم در بازی زندگی برنده ای يا بازنده؟!

ولی از کسی شنيده ام که:

برنده بيش از بازنده کار انجام می دهد و در انتها باز هم وقت دارد

بازنده هميشه آنقدر گرفتار است که حتی نمی تواند به کارهای ضروری بپردازد

                                           اميدورام هميشه برنده باشی!.....

  

خدا قول نداده آسمون هميشه آبی باشه و باغها هميشه پراز گل. قول نداده زندگی هميشه به کامت باشه؛ خدا ساحل بی‌طوفان، آفتاب بی‌بارون رو هم قول نداده، قول نداده که تو رنج و وسوسه و اندوه رو تجربه نکنی، خدا جاده‌های آسون و هموار،سفرهای بی‌معطلی رو قول نداده....قول داده؟

ولی خدا؛ رسيدن يه روز خوب رو قول داده.

خدا آسمون آبی بعد از طوفان رو قول داده،

قول داده بعد هر ترنم بارون، رنگين کمون تو آسمون باشه.

قول داده بعد هر رنج و سختی راحتی باشه؛

::پس ناملايمات زندگی رو شکر بگو و فقط از خودش کمک بگير که او جاودان است وبس.نا اميدی  مثل جاده‌ای پر دست‌اندازه که از سرعت کم ميکنه؛اما همين دست‌اندازها نويد يه جاده صاف و وسيع رو بهت ميده...زياد تو دست‌اندازا نمون،دست و به زانو بگير و يا علی بگو و ادامه بده.وقتی حس کردی به اون چيزی که می‌خواستی نرسيدی خدا رو شکر کن چون اون می‌خواد تو يه زمان مناسب‌تر غافلگيرت کنه و يه چيزی فراتر از خواسته‌  الانت بهت بده.::

نوشته شده توسط کوی خرابات

  

  

برادرم می گفت:اگر خدا جيز هايی را به تو نداده است.
مطمئنا چيزهايی هست که از تو نگرفته است.
نوشته شده توسط سلمان

  

آسمان مال من است پنجره ، فکر، هوا، عشق، زمين مال من است. چه اهميت دارد                         گاه اگر می رويند                                                        قارچهای غربت امروز را با عشق آغاز می کنم و می دانم نهال اميدی که در دل نشانده ام، روزی به گل خواهد نشست.

  

خورشيد خم شد تا نگاهت را ببوسد	گل غنچه شد تا قرص ماهت را ببوسد
هفت آسمان افتاد در آيينه آب	تا لحظه اي رد نگاهت را ببوسد
افتاده حتی سايه خورشيد بر خاک	تا ذره ای از گرد راهت را ببوسد

  

فقط او را صدا کردم نيامد
تمام شب دعا کردم نيامد
به من می‌گفت بايد با خدا بود
به عهدش هم وفا کردم نيامد
نوشته شده توسط نگين عشق   

از کنار مزرعه ای می گذشتم مترسکی را ديدم که معلوم بود ساليان درازی بی حرکت آنجا ايستاده است .
از او پرسيدم: آيا از ايستادن خسته نشده ای؟
جواب داد: نه، لذت ترساندن آنقدر زياد است که خستگی ام را جبران می کند.
راستی :: به نظر شما "تنها کسانی که تنشان از کاه پر شده است طعم اين لذت را می چشند؟"...
  

زندگی بدون روزهای غم ودرد ، اندوه و اشک معنا ندارد.
من نمی گويم :
چون کوه مقاوم باش، چون باد پرتلاش ، چون دريا خروشان يا چون برکه بی تفاوت ...
فقط می گويم :
"خودت باش" با تمام توانايی های حيرت آور يک انسان معمولی ....


  

دو خط موازی زائيده شدند . پسرکی در کلاس درس آنها را روي کاغذ کشيد.

آن وقت دو خط موازی چشمشان به هم افتاد .
و در همان يک نگاه قلبشان تپيد .
و مهر يکديگر را در سينه جای دادند .

خط اولی گفت :
ما ميتوانيم زندگی خوبی داشته باشيم .
و خط دومی از هيجان لرزيد .
خط اولي گفت و خانه ای داشته باشيم در يک صفحه دنج کاغذ .
من روزها کار ميکنم.ميتوانم بروم خط کنار يک جاده دور افتاده و متروک شوم ، يا خط کنار يک نردبام .

خط دومی گفت : من هم ميتوانم خط کنار يک گلدان چهار گوش گل سرخ شوم ، يا خط کنار يک نيمکت خالی در يک پارک کوچک و خلوت .

خط اولی گفت : چه شغل شاعرانه ای و حتما زندگی خوشی خواهيم داشت .
در همين لحظه معلم فرياد زد : دو خط موازی هيچ وقت به هم نمی رسند .
و بچه ها تکرار کردند : دو خط موازی هيچ وقت به هم نمی رسند .

دو خط موازی لرزيدند . به هم ديگر نگاه کردند . و خط دومی پقی زد زير گريه . خط اولی گفت نه اين امکان ندارد حتما يک راهی پيدا ميشود . خط دومی گفت شنيدی که چه گفتند . هيچ راهی وجود ندارد ما هيچ وقت به هم نمی رسيم و دوباره زد زير گريه .

خط اولی گفت : نبايد نااميد شد . ما از صفحه خارج ميشويم و دنيا را زير پا ميگذاريم . بالاخره کسی پيدا ميشود که مشکل ما را حل کند .
خط دومی آرام گرفت و آن دو اندوهناک از صفحه کاغذ بيرون خزيدند از زير کلاس درس گذشتند و وارد حياط شدند و از آن لحظه به بعد سفرهای دو خط موازي شروع شد .

آنها از دشتها گذشتند ...
از صحراهای سوزان ...
از کوهای بلند ...
از دره های عميق ...
از درياها ...
از شهرهای شلوغ ...
سالها گذشت وآنها دانشمندان زيادی را ملاقات کردند .

رياضی دان به آنها گفت : اين محال است .هيچ فرمول رياضی شما را به هم نخواهد رساند . شما همه چيز را خراب ميکنيد .

فيزيکدان گفت : بگذاريد از همين الان نااميدتان کنم .اگر می شد قوانين طبيعت را ناديده گرفت ، ديگر دانشی بنام فيزيک وجود نداشت .

پزشک گفت : از من کاری ساخته نيست ، دردتان بی درمان است .

شيمی دان گفت : شما دو عنصر غير قابل ترکيب هستيد . اگر قرار باشد با يکديگر ترکيب شويد ، همه مواد خواص خود را از دست خواهند داد .

ستاره شناس گفت : شما خودخواه ترين موجودات روی زمين هستيد رسيدن شما به هم مساويست با نابودی جهان . دنيا کن فيکون می شود سيارات از مدار خارج ميشوند کرات با هم تصادم می کنند نظام دنيا از هم می پاشد . چون شما يک قانون بزرگ را نقض کرده ايد .

فيلسوف گفت : متاسفم ... جمع نقيضين محال است .

و بالاخره به کودکی رسيدند کودک فقط سه جمله گفت :
شما به هم می رسيد .
نه در دنياي واقعيات .
آن را در دنيای ديگری جستجو کنيد .

دو خط موازی او را هم ترک کردند و باز هم به سفرهايشان ادامه دادند .
اما حالا يک چيز داشت در وجودشان شکل مي گرفت .
« آنها کم کم ميل رسيدن به هم را از دست می دادند »
خط اولی گفت : اين بی معنيست .
خط دومی گفت : چي بی معنيست ؟
خط اولی گفت : اين که به هم برسيم .
خط دومی گفت : من هم همينطور فکر ميکنم و آنها به راهشان ادامه دادند .

يک روز به يک دشت رسيدند . يک نقاش ميان سبزه ها ايستاده بود و بر بومش نقاشی ميکرد .
خط اولی گفت : بيا وارد آن بوم نقاشي شويم و از اين آوارگي نجات پيدا کنيم .
خط دومی گفت : شايد ما هيچوقت نبايد از آن صفحه کاغذ بيرون می آمديم .
خط اولی گفت : در آن بوم نقاشی حتما آرامش خواهيم يافت .
و آن دو وارد دشت شدند و روي دست نقاش رفتند و بعد روي قلمش .

نقاش فکری کرد و قلمش را حرکت داد
و آنها دو ريل قطار شدند که از دشتي می گذشت و آنجا که خورشيد سرخ آرام آرام پايين می رفت سر دو خط موازی عاشقانه به هم می رسيد .   

خدا گفت : ليلی يک ماجراست . ماجرايی آکنده از من ، ماجرايی که بايد بسازيدش .
شيطان گفت : يک اتفاق است . بنشين تا بيفتد .
انها که حرف شيطان را باور کردند،نشستند و ليلی هيچگاه اتفاق نيفتاد .
مجنون اما بلند شد . رفت که ليلی بسازد .
خدا گفت : ليلی درد است ، درد زادنی نو ، تولدی به دست خويشتن .
شيطان گفت : آسودگی است . خيالی است خوش .
خدا گفت : ليلی رفتن است . عبور است و رد شدن .
شيطان گفت : ماندن است ، فرو رفتن در خود.
خدا گفت : ليلی جستجو ست . ليلی نرسيدن است . نداشتن و بخشيدن .
شيطان گفت : خواستن است . گرفتن وتملک .
خدا گفت : ليلی سخت است ، دير است و دور از دست .
شيطان گفت : ساده است . همين جايی و دم است ، و دنيا پر شد از ليلی های زود .
ليلی های ساده ، اينجايی . ليلی های نزديک لحظه ای .
خدا گفت : ليلی زندگی است . زيستنی از نوع ديگر . ليلی جاودانی شد و شيطان ديگر نبود .
مجنون زيستنی از نوع ديگر را برگزيد ، و می دانست که ليلی تا ابد طول می کشد .
  

برنده می گويد : بيا برای حل مشگل راه حلی پيدا کنيم.
بازنده می گويد : هيچ کس راه حلی را نمی داند.   

عشق واقعی آن است که در درون خودت بيابی و لذت آن را با تمام وجود احساس کنی. عشق انسان را سيراب می کند. اسير می کند و در آن اسارت، انسان لذت آزادی را برای نخستين بار درک می کند. عشق روح انسان را متعالی می کند و معنای زندگی را می چشاند.
عاشق، محبت می کند زيرا چشمه آن را در وجود خويش لبريز و جوشان می يابد نه به آن دليل که پاسخی گيرد.
عشقی که من نثار تو می کنم دست دوم است زيرا اولين بار من بودم که طعم خوش آن را چشيدم.
سرسبزترين بهار تقديم تو باد
آوای خوش هزار تقديم تو باد

گويند که لحظه ايست روييدن عشق
آن لحظه هزار بار تقديم تو باد   

ای پناه قلبهای بی پناه
ای اميد آسمان های غريب
ای به رنگ اشك های گرم شمع
ای چنان لبخند ميخك ها نجيب
ای دوای درد دلهای اسير
ای نگاهت مرهم زخم بهار
ای عبور تو غروب آرزو
ای ز شبنم هاي رويا يادگار
كوچه دل با تو زيبا ميشود
تو شفا بخش نگاه عاشقی
مهربانی نازننی مثل عشق
با تمام شاپرك ها صادقی
چشم هايت مثل رنگين كمان
دست هايت باغ پاك نسترن
قلب اقيانوسی از شوق و نگاه
با دلت پروانه شد احساس من
قلب من يك جاده تاريك بود
با تو قلبم كلبه پيوند شد
اشك هايم مثل نيلوفر شكفت
حاصلش يك آسمان لبخند شد
مرز ما گلداني از احساس شد
تو گلدان پيچكی از عاطفه
تو شدی راز شكفتن
من شدم برگ سبز و كوچكی از عاطفه
ای تماشای تو يك حس لطيف
بی تو فرش كوچه ها بارانی ست
بی تو صد نيلوفر عاشق هنوز
در حصار عاشقی زندانی ست
قلب من تقديم چشمان تو شد
عشق يعنی تا ابد آبی شدن
عشق يعنی لحظه ای بارانی و
لحظه ای شفاف و مهتابی شدن
عشق يعنی لذت يك آرزو
عشق يعنی يك بلای ماندگار
عشق يعنی هديه ای از آسمان
عشق يعنی يك صفای سازگار
عشق يعنی با وجود زندگی
دور از آداب مردم زيستن
عشق يعنی لحظه ای خنديدن و
سال ها اشك ندامت ريختن
عشق يعنی زنگ تكرار نگاه
عشق يعنی لحظه ای زيبا شدن
عشق يعنی قطره بودن سوختن
عشق يعنی راهي دريا شدن
هر چه هست اين عشق صد ها قلب صاف
با حضورش ‌آبی و بی كينه است
عشق يعنی سبز بودن تا ابد
عشق رنگ نقره آينه است
تو گل گلدان قلب من شدی
عشق شد يك برگ از گلدان تو
در بهار آرزوها می دهد
ميوه های عاطفه چشمان تو
چشمهايم باز بارانی شدند
قلبم اما گشت دريای ز عشق
دل گذشت از كوچه هاي خاطره
روح شد مضمون و معنايي ز عشق
بايد از آرامش دل ها گذشت
شادمان چون لحظه ديدار شد
بهترين تسكين دل اين جمله است
بايد از پيوند تو سرشار شد   

نویسنده : شيرين فکور ; ساعت ٩:٤۸ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۳۱ تیر ،۱۳۸٢

تگ ها : وبلاگ ، پرشین بلاگ

نظرات ()